Karen Deruddere groeide op naast het funerarium. Ze hoorde dagelijks de verhalen van families die afscheid namen. Zag hoe een goed afscheid troost gaf. Na een periode elders keerde ze terug naar de familietraditie.
Wij geloven dat rouw tijd en ruimte verdient. Vroeger was dat vanzelfsprekend. De luiken gingen dicht. De buren droegen de kist naar de kerk. Er was zichtbare rouw. Veel van die rituelen zijn verdwenen. Wij willen die bewuste aandacht voor afscheid terugbrengen, op een manier die past bij deze tijd.



